Wielu Warszawiaków (zwłaszcza tych ‘starszych stażem’) pamięta jeszcze wydaną w 1961 roku kultową powieść Josepha Hellera – Paragraf 22. Ta satyryczna opowieść, której akcja rozgrywa się w oparach biurokratycznego absurdu opisuje pułapkę, w jakiej znaleźli się amerykańscy żołnierze podczas II Wojny Światowej w wyniku ‘strategii’ przyjętej przez ich dowódców. Jedną z głównych postaci tego paradoksu (Catch 22), który wszedł do mowy potocznej jako synonim sytuacji bez wyjścia, jest komendant stacjonującego na włoskiej wyspie Pianosa dywizjonu lotnictwa bombowego Major Major Major Major. Major Major Major bo tak nazwał go dla żartu ojciec, a Major bo taki stopień wojskowy ze względu na nazwisko przydzielili mu przełożeni. Ów bohater, poza tym, że nie posiada żadnych kompetencji, umiejętności ani chęci do sprawowania powierzonej mu funkcji, wyróżnia się jeszcze jedną cechą charakterystyczną. Nie podejmuje żadnych decyzji, nie można się z nim spotkać, porozmawiać, ani niczego z nim uzgodnić. A do jego gabinetu można wejść tylko po uprzednim umówieniu i upewnieniu się, że jego samego w nim nie ma, bo wcześniej wyszedł.
Kto by pomyślał, że – jak donoszą dobrze poinformowane i wiarygodne źródła – 65 lat po wydaniu powieści z podobną sytuacją będziemy mieli do czynienia w Warszawie i to w wykonaniu (nomen omen) jej Mayora? Z tą jedyną różnicą, że – dzięki rozwojowi technologii – Rafała Trzaskowskiego, w odróżnieniu od swojego pierwowzoru, można zobaczyć i wysłuchać. W internecie.
Jeżeli takie strategiczne wnioski odnośnie sposobu zarządzania Warszawą i prowadzenia dialogu z jej mieszkańcami wyciągnął jej prezydent po ‘wygranym’ referendum, to pozostaje nam (w odróżnieniu od bombardiera Johna Yossariana w fikcyjnym 256 dywizjonie wojsk lotniczych US Army) tylko nadzieja, że jego kadencja nie zostanie wydłużona, a nasz koszmar zakończy się wraz z nią.
https://warszawa.wyborcza.pl/warszawa/51,54420,33104228.html#s=S.galeria-K.C-B.1-L.1.duzy