364 dni polityki, jeden dzień ciszy. A kiedy czas na Warszawę?

Trudno wyobrazić sobie bardziej dojmującą ilustrację postawionej w poprzednim felietonie z 5 listopada tezy o niszczącym wpływie polityki i polityków na życie publiczne w Polsce niż to co wydarzyło się w następstwie tragedii narodowej w Krakowie dosłownie dwa dni później.

Wobec tak niewyobrażalnego dramatu spowodowanego niewytłumaczalnym aktem szaleństwa, osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo Polek i Polaków uznała, że jest to odpowiednia okazja do formułowania politycznych insynuacji, podsycania nienawiści i pogłębiania społecznych podziałów. Trudno o bardziej niegodne postępowanie pod względem moralnym, ale trudno też o bardziej wymowny przykład na to jak dalece tzw. klasa polityczna oderwała się od zasad człowieczeństwa i pogrążyła się w destrukcyjnym procesie dewastacji resztek tego co z niego w życiu publicznym pozostało. Z punktu widzenia Warszawy i Warszawiaków, na ocenę tej sytuacji dodatkowo wpływa fakt, że osoba odpowiedzialna za tak haniebny występek sprawuje ważne polityczne funkcje mające wpływ na zarządzanie Miastem Stołecznym, a nawet bywa wymieniana jako jeden z kandydatów na jego przyszłego prezydenta. Aż strach pomyśleć z jakiego deszczu pod rynnę wpadlibyśmy mając takiego ‘gospodarza’.

Na tym tle, pozytywną odmianą jest gest obecnego Prezydenta, który nie tylko – po raz pierwszy – nie zakazał Marszu Niepodległości, ale nawet zabrał z okazji 11 Listopada głos i zaznaczył, że on powstrzymuje się tego dnia od wystąpień o charakterze politycznym, bo – ‘to akurat jest taki dzień, w którym można tego po prostu nie robić’. Pełna zgoda i piękna inicjatywa, szkoda tylko, że Pan Rafał Trzaskowski nie hołduje tej zasadzie przez pozostałe 364 dni w roku. O ileż jego słowa wypowiedziane z okazji Dnia Niepodległości byłyby bardziej wiarygodne, gdyby nie tylko od święta – zamiast politykowania, dzielenia ludzi i mieszania im w głowach – zajął się tym co do niego zależy. Pracą na rzecz Warszawy i Warszawiaków.

Ale mamy to co mamy i to co sobie wybraliśmy. Skupmy się zatem, żeby w 2029 nie zamienić siekierki na kijek.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *